Schift Posts

De documentaire Ingrid Bergman – In Her Own Words geeft een mooi, persoonlijk beeld van de Zweedse actrice die zo’n sterke persoonlijkheid had. Op het witte doek, maar ook in het dagelijks leven. Schift sprak regisseur Stig Björkman: ‘Ze was een heel moderne vrouw, haar tijd ver vooruit.’

Wie steden doorkruist langs locaties van klassieke filmscènes vindt op elke straathoek een mythe. Schift exploreerde Rome en Napels met een reisgids vol locaties waar elk moment Monica Vitti of Sophia Loren op leek te kunnen duiken. En bleef haken bij het klassieke huwelijksdrama Journey to Italy van Roberto Rossellini.

Rotterdam is een van de steden waarover het meest wordt gezongen in Kaapverdische muziek. Het gevolg van de geschiedenis die de Kaapverdische gemeenschap heeft met de stad sinds Djunga de Biliuca er in 1949 afmeerde. Het verhaal van de nu 87-jarige Djunga is het verhaal van een zeeman die platenbaas werd om zijn cultuur veilig te stellen. Met succes.

Iedereen kent de tango, de weemoedige dansmuziek van Piazzolla en Danny Malando. Een genre dat sterk hecht aan traditie maar ook snakt naar vernieuwing. De Nederlandse bandeonist Gerard van Duinen is zo’n vernieuwer. Een interview over het wezen van de tango: ‘Ik vind mijn muziek geslaagd als twee dansers opstaan en in omhelzing wegdansen.’

Anders dan in kinderboeken, sprookjes en fabels spelen dieren zelden of nooit een hoofdrol in de literatuur. In hun nieuwe romans verkennen de Vlaming Elvis Peeters en de Canadees Yann Martel nu de mogelijkheden om dieren op te voeren als volwaardige personages. Met gekruisigde chimpansees en bestialiteit met een Rottweiler tot gevolg.

Hij heeft een Positive Mental Attitude, maar zeker ook een New York Attitude. Interview met zanger Jesse Malin, die deze week optreedt in Amsterdam, over de stad van dromers, losers en oude en jonge punkrockers.

In de manier waarop Anomalisa in de gelijknamige film het zinnetje ‘I want to be the one to walk in the sun’ zingt, ligt haar hele verhaal besloten. Het zonlicht dat alles goedmaakt, het is – zoals maker Charlie Kaufman dat eerder noemde – eternal sunshine of the spotless mind. Het is de troost van de vergetelheid, precies wat ook een Alzheimerpatiënt nog rest als enig lonkend perspectief.

Regisseur Boudewijn Koole waagde zich aan de verfilming van Willem Frederik Hermans’ Nooit Meer Slapen, waarin geoloog Alfred Issendorf deelneemt aan een expeditie naar het hoge noorden van Noorwegen. Beyond Sleep is een oprecht ongemakkelijke film geworden, die recht doet aan de schrijver, het boek en zijn gedachtenwereld.

In haar nieuwe film wijst Laurie Anderson erop dat het verhaal dat we over onszelf vertellen weinig met de waarheid te maken heeft. Het verleden is een droom waarin ervaringen naar hartenlust aan elkaar worden gekoppeld. Een ongemakkelijke waarheid als je het betrekt op de media, zoals in de laatste novelle van Vásquez.

In zijn memoires noemt Nicholas Roeg, de regisseur die David Bowie castte als alien in The Man Who Fell To Earth, de spiegel als de essentie van de cinema. Wie op zoek gaat naar spiegelscènes in speelfilms en series stuit op onverwoestbare metaforen.