Schift Posts

Rotterdam is een van de steden waarover het meest wordt gezongen in Kaapverdische muziek. Het gevolg van de geschiedenis die de Kaapverdische gemeenschap heeft met de stad sinds Djunga de Biliuca er in 1949 afmeerde. Het verhaal van de nu 87-jarige Djunga is het verhaal van een zeeman die platenbaas werd om zijn cultuur veilig te stellen. Met succes.

Iedereen kent de tango, de weemoedige dansmuziek van Piazzolla en Danny Malando. Een genre dat sterk hecht aan traditie maar ook snakt naar vernieuwing. De Nederlandse bandeonist Gerard van Duinen is zo’n vernieuwer. Een interview over het wezen van de tango: ‘Ik vind mijn muziek geslaagd als twee dansers opstaan en in omhelzing wegdansen.’

Anders dan in kinderboeken, sprookjes en fabels spelen dieren zelden of nooit een hoofdrol in de literatuur. In hun nieuwe romans verkennen de Vlaming Elvis Peeters en de Canadees Yann Martel nu de mogelijkheden om dieren op te voeren als volwaardige personages. Met gekruisigde chimpansees en bestialiteit met een Rottweiler tot gevolg.

Hij heeft een Positive Mental Attitude, maar zeker ook een New York Attitude. Interview met zanger Jesse Malin, die deze week optreedt in Amsterdam, over de stad van dromers, losers en oude en jonge punkrockers.

In de manier waarop Anomalisa in de gelijknamige film het zinnetje ‘I want to be the one to walk in the sun’ zingt, ligt haar hele verhaal besloten. Het zonlicht dat alles goedmaakt, het is – zoals maker Charlie Kaufman dat eerder noemde – eternal sunshine of the spotless mind. Het is de troost van de vergetelheid, precies wat ook een Alzheimerpatiënt nog rest als enig lonkend perspectief.

Regisseur Boudewijn Koole waagde zich aan de verfilming van Willem Frederik Hermans’ Nooit Meer Slapen, waarin geoloog Alfred Issendorf deelneemt aan een expeditie naar het hoge noorden van Noorwegen. Beyond Sleep is een oprecht ongemakkelijke film geworden, die recht doet aan de schrijver, het boek en zijn gedachtenwereld.

In haar nieuwe film wijst Laurie Anderson erop dat het verhaal dat we over onszelf vertellen weinig met de waarheid te maken heeft. Het verleden is een droom waarin ervaringen naar hartenlust aan elkaar worden gekoppeld. Een ongemakkelijke waarheid als je het betrekt op de media, zoals in de laatste novelle van Vásquez.

In zijn memoires noemt Nicholas Roeg, de regisseur die David Bowie castte als alien in The Man Who Fell To Earth, de spiegel als de essentie van de cinema. Wie op zoek gaat naar spiegelscènes in speelfilms en series stuit op onverwoestbare metaforen.

Decennialang belichaamde Pierre Cuypers ‘de lelijke tijd’. Sinds de verbouwing van zijn Rijksmuseum lijkt de waardering voor de architect, die katholiek Nederland in de 19e eeuw weer een gezicht gaf, toe te nemen. Deze maand verscheen een nieuw boek van zijn biograaf Wies van Leeuwen. ‘Ik denk dat ik snel ruzie met hem zou hebben gehad.’

Achteraf wist Mildred Whitehorn, soul sister met een klein maar indrukwekkend oeuvre, altijd al dat het snel gedaan zou zijn met haar carrière. Als zangeres in ruste en grootmoeder ziet ze nu terug op haar tijd als Veda Brown in de jaren zeventig. ‘Ik deed gewoon wat er van me gevraagd werd’.