Categorie: FILM

Veel regisseurs hebben zich gewaagd aan de kunst van de echtelijke ruzie. Wie daar goed in slaagt, haalt zijn brevet. ‘De kinderen zijn elders. Ons heroïsch koppel wacht een hotelkamer, de avond is nog jong, en het weer is precies goed. Alle ruimte dus voor de stille verwijten, de geknakte ambities, de gebroken beloftes om genadeloos toe te slaan.’

Het is niet moeilijk om je verloren te voelen in Taipei. De stad die Tsai Ming-liang in zijn films zo treffend neerzet: het regent er altijd en de inwoners die baden in weelde voelen zich even eenzaam als de verworpenen der aarde. Een stad ook die op een merkwaardige manier contemplatie aanwakkert.

De documentaire Ingrid Bergman – In Her Own Words geeft een mooi, persoonlijk beeld van de Zweedse actrice die zo’n sterke persoonlijkheid had. Op het witte doek, maar ook in het dagelijks leven. Schift sprak regisseur Stig Björkman: ‘Ze was een heel moderne vrouw, haar tijd ver vooruit.’

Wie steden doorkruist langs locaties van klassieke filmscènes vindt op elke straathoek een mythe. Schift exploreerde Rome en Napels met een reisgids vol locaties waar elk moment Monica Vitti of Sophia Loren op leek te kunnen duiken. En bleef haken bij het klassieke huwelijksdrama Journey to Italy van Roberto Rossellini.

Regisseur Boudewijn Koole waagde zich aan de verfilming van Willem Frederik Hermans’ Nooit Meer Slapen, waarin geoloog Alfred Issendorf deelneemt aan een expeditie naar het hoge noorden van Noorwegen. Beyond Sleep is een oprecht ongemakkelijke film geworden, die recht doet aan de schrijver, het boek en zijn gedachtenwereld.

In haar nieuwe film wijst Laurie Anderson erop dat het verhaal dat we over onszelf vertellen weinig met de waarheid te maken heeft. Het verleden is een droom waarin ervaringen naar hartenlust aan elkaar worden gekoppeld. Een ongemakkelijke waarheid als je het betrekt op de media, zoals in de laatste novelle van Vásquez.

In zijn memoires noemt Nicholas Roeg, de regisseur die David Bowie castte als alien in The Man Who Fell To Earth, de spiegel als de essentie van de cinema. Wie op zoek gaat naar spiegelscènes in speelfilms en series stuit op onverwoestbare metaforen.

Een ogenschijnlijk kleine gebeurtenis in het heden of een spook uit het verleden kan zomaar ineens je relatie binnendringen en als een tumor gaan woekeren. In de film 45 Years zegt Kate aan de vooravond van haar 45e trouwdag tegen haar man: hoe kan ik je iets kwalijk nemen dat is gebeurd voor we elkaar kenden? Om er direct op te laten volgen: ‘Maar toch.’

Hoe verwoestend ambitie kan uitpakken laat Fucking Perfect zien, de documentaire over topkok Sergio Herman. ‘Wie echt iets wil moet er blind voor gaan, is één van de mantra’s van deze tijd. Een leugen die zich moeilijk laat weerleggen.’

De met Oscars overladen film Birdman lijkt grotendeels gefilmd te zijn in één lange take. Een mooi stijlmiddel, zoals regisseurs Hitchcock, De Palma, Altman en Welles eerder lieten zien. Daarom: een lofzang op de long take.