Categorie: FILM

De documentaire Ryuichi Sakamoto: Coda, onlangs op het IDFA, laat de Japanse componist zien in zijn voortdurende zoektocht naar nieuwe geluiden. Eigenlijk is hij op zoek naar eeuwigdurend geluid. In de roman The Sheltering Sky vond hij een mooi citaat dat iets heel wezenlijks blootlegt over ons zelfbewustzijn.

Veel regisseurs hebben zich gewaagd aan de kunst van de echtelijke ruzie. Wie daar goed in slaagt, haalt zijn brevet. ‘De kinderen zijn elders. Ons heroïsch koppel wacht een hotelkamer, de avond is nog jong, en het weer is precies goed. Alle ruimte dus voor de stille verwijten, de geknakte ambities, de gebroken beloftes om genadeloos toe te slaan.’

Het is niet moeilijk om je verloren te voelen in Taipei. De stad die Tsai Ming-liang in zijn films zo treffend neerzet: het regent er altijd en de inwoners die baden in weelde voelen zich even eenzaam als de verworpenen der aarde. Een stad ook die op een merkwaardige manier contemplatie aanwakkert.

De documentaire Ingrid Bergman – In Her Own Words geeft een mooi, persoonlijk beeld van de Zweedse actrice die zo’n sterke persoonlijkheid had. Op het witte doek, maar ook in het dagelijks leven. Schift sprak regisseur Stig Björkman: ‘Ze was een heel moderne vrouw, haar tijd ver vooruit.’

Wie steden doorkruist langs locaties van klassieke filmscènes vindt op elke straathoek een mythe. Schift exploreerde Rome en Napels met een reisgids vol locaties waar elk moment Monica Vitti of Sophia Loren op leek te kunnen duiken. En bleef haken bij het klassieke huwelijksdrama Journey to Italy van Roberto Rossellini.

In de manier waarop Anomalisa in de gelijknamige film het zinnetje ‘I want to be the one to walk in the sun’ zingt, ligt haar hele verhaal besloten. Het zonlicht dat alles goedmaakt, het is – zoals maker Charlie Kaufman dat eerder noemde – eternal sunshine of the spotless mind. Het is de troost van de vergetelheid, precies wat ook een Alzheimerpatiënt nog rest als enig lonkend perspectief.

Regisseur Boudewijn Koole waagde zich aan de verfilming van Willem Frederik Hermans’ Nooit Meer Slapen, waarin geoloog Alfred Issendorf deelneemt aan een expeditie naar het hoge noorden van Noorwegen. Beyond Sleep is een oprecht ongemakkelijke film geworden, die recht doet aan de schrijver, het boek en zijn gedachtenwereld.

In haar nieuwe film wijst Laurie Anderson erop dat het verhaal dat we over onszelf vertellen weinig met de waarheid te maken heeft. Het verleden is een droom waarin ervaringen naar hartenlust aan elkaar worden gekoppeld. Een ongemakkelijke waarheid als je het betrekt op de media, zoals in de laatste novelle van Vásquez.

In zijn memoires noemt Nicholas Roeg, de regisseur die David Bowie castte als alien in The Man Who Fell To Earth, de spiegel als de essentie van de cinema. Wie op zoek gaat naar spiegelscènes in speelfilms en series stuit op onverwoestbare metaforen.

Een ogenschijnlijk kleine gebeurtenis in het heden of een spook uit het verleden kan zomaar ineens je relatie binnendringen en als een tumor gaan woekeren. In de film 45 Years zegt Kate aan de vooravond van haar 45e trouwdag tegen haar man: hoe kan ik je iets kwalijk nemen dat is gebeurd voor we elkaar kenden? Om er direct op te laten volgen: ‘Maar toch.’