Schift Posts

‘Interpretaties gaan al snel ten koste van de fantasie’, zegt de Israëlische choreograaf Ohad Naharin. Zijn dansvoorstellingen, zoals het recente The Hole, zijn niet vast te leggen in een bepaald kader. ‘Het is de essentie van alles in niets.’

Wie waren Geeshie Wiley en Elvie Thomas? Twee onbekende vrouwen die een paar van de grootste meesterwerken uit de blueshistorie hebben gemaakt en daarna spoorloos verdwenen. Sinds kort is er iets meer over hen bekend, maar die nieuwe feiten roepen alleen maar meer vragen op. ‘Hun mythe was dat er helemaal niets bestond waar je een mythe aan op kon hangen.’

De documentaire Ryuichi Sakamoto: Coda, onlangs op het IDFA, laat de Japanse componist zien in zijn voortdurende zoektocht naar nieuwe geluiden. Eigenlijk is hij op zoek naar eeuwigdurend geluid. In de roman The Sheltering Sky vond hij een mooi citaat dat iets heel wezenlijks blootlegt over ons zelfbewustzijn.

De loyaliteit tussen echtelieden is een goudmijn voor de literatuur, een schatkist vol mededogen. Je vergaloppeert je er snel aan, maar soms lukt het iemand om naar het hoogste te reiken. Zoals nu de Ierse auteur Bernard MacLaverty, in zijn roman Midwinter Break.

Veel regisseurs hebben zich gewaagd aan de kunst van de echtelijke ruzie. Wie daar goed in slaagt, haalt zijn brevet. ‘De kinderen zijn elders. Ons heroïsch koppel wacht een hotelkamer, de avond is nog jong, en het weer is precies goed. Alle ruimte dus voor de stille verwijten, de geknakte ambities, de gebroken beloftes om genadeloos toe te slaan.’

De kunst van het nietsdoen is verdwenen in Valbona. In een mum van tijd is het dorpje in de Albanese Alpen een regionaal centrum van milieuactivisme geworden. De voormalige eigenares van een New Yorkse boekwinkel probeert intussen het tij te keren. Het roept allerlei vragen op over het gevoel ergens bij te willen horen.

Het is niet moeilijk om je verloren te voelen in Taipei. De stad die Tsai Ming-liang in zijn films zo treffend neerzet: het regent er altijd en de inwoners die baden in weelde voelen zich even eenzaam als de verworpenen der aarde. Een stad ook die op een merkwaardige manier contemplatie aanwakkert.

‘Schrijvers in de wereld van volwassenen schrijven vaak voor zichzelf, en voor mensen die precies zo zijn als zij. Wat voor een uitdaging biedt dat? Wij jeugdboekenschrijvers schrijven niet voor onszelf,’ zegt Young Adult-schrijver Keith Grey. Over een genre vol boeken over al het ongewenste waaruit het leven nu eenmaal bestaat.

De Amerikaanse zangeres Lorraine Ellison was 51 toen ze 34 jaar geleden, op 31 januari 1983, overleed. Beroemd was ze niet. Maar ze had zich midden jaren zestig al onsterfelijk gemaakt met een legendarische soulballad: Stay With Me. Haar versie is nooit meer geëvenaard, al kwam één zangeres dicht in de buurt.

Een artikel om uit te printen en in te binden. Want online is wel leuk en aardig, maar er gaat niets boven lezen op papier, betoogt Elisa Veini. ‘Mens, roep ik vaak tegen mezelf, volg je tijd en hou op met dat papier. Vergeefs.’